دیشب دراز کشیده بودم و داشتم یکی از آهنگای آملی رو گوش میکردم. نمیدونم مال کجای فیلم بود... من همیشه وقتی این آهنگو میشنوم حس میکنم رنگش آبیه. یه جور آبی خاص. آبیِ یه گلدون سفالی که چون پاییناش خیس شده، یه کم تیره شده. نگاش که میکنی خنک میشی. دستت خیس نمیشه ها... چشمات خنک میشه.
بعد یهو فهمیدم که این آبیه رنگ دوستی ماست.
بعد یاد کاشی آبیه افتادم...