Nirvana

تو هوم ایت می کانسرن: اگه قراره اینو بخونین و بعد بگین چرا همچین چیزی نوشتی، اصلا نخونین. این شامل همین یه خط هم میشه...

به دلیلش کار نداریم، اما مدتهاست که من فکر میکنم برای اینکه کسی بهم چیزی نگه و گیری نده، باید بی عیب و نقص عمل کنم. این یعنی که من هم مثل هر آدمی از اینکه از کارم ایراد بگیرن خب ناراحت میشم، اما، به خاطر اینکه اشتباهیه که من مرتکبش شدم، حالم حسابی خراب میشه. از اینکه کاری کردم که کسی اجازه داشته باشه از کارم ایراد بگیره... یعنی دیگه نمیتونم اینجوری فکر کنم که خب حالا نشد توی فلان کار عملکردِ مناسب داشته باشی، غصه ی گذشته رو نخور، دفعه ی بعدی بهتر عمل کن. حالم رسمن خراب میشه.

نمیدونم چطوری توضیح بدم، اما استراتژی دفاعی من در کِیسِ اینکه دوست ندارم کسی ازم ایراد بگیره، اینه که ایرادی نداشته باشم. و هر کسی میدونه چنین چیزی ممکن نیست. بدبختی اینجاست که من حتی برای پرفکشن تلاش هم نمیکنم.
خلاصه اینکه، اینجوری میشه که نتیجه ی امتحان ریاضی اینطوری حال منو خراب میکنه. چون مامان بابام بهم گیر خواهند داد. و من الان دارم تا تهشو میرم که بعد اعلام دوستیم با علی سخت تر میشه در حالی که نتیجه ی یه میانترم قرار نیست به همه چیز بسط داده بشه. یعنی قشنگ الان اون وقتیه که دارم باگهای شخصیتیم رو میبینم، اینکه قبل از یه اتفاق بد (یا درواقع وقتی که احتمالش داده میشه) با خودم فکر میکنم که نباید بذارم این اتفاق بیفته چون که از پسش برنمیام. این در حالیه که من معتقدم چیکن شیت نیستم و خیلی جاها هم این نشون داده شده.

الان که یه کم عقب تر میرم تا حد خوبی میفهمم دلیلش چیه. دلیلش اینه که من از پدر و مادرم میترسم. چون با خودم فکر میکنم همین الانه که در حال جویدنِ خرخره ی من نیستن چون دلیلی وجود نداره که بخوان این کارو بکنن. و به محض اینکه دلیلی پیدا شه، هر چند کوچیک، این کار رو میکنن.

این نوشتار خرد است، طبعن.